Dakpannen vervangen in Amsterdam Nieuw-West: dakdekker voor De Aker en Nieuw Sloten

Wat hier in Amsterdam Nieuw-West speelt

Laten wij met de eerlijke helft beginnen: in Osdorp, Slotervaart en Geuzenveld-Slotermeer is een hellend dak zeldzaam. De AUP-bouw uit 1952 tot 1968 heeft platte daken, en wat er aan schuine vlakken staat is meestal een bijgebouw, een berging of een later toegevoegde opbouw. Zoekt u een dakdekker voor pannen in Nieuw-West, dan gaat het in de praktijk over De Aker of Nieuw Sloten. Dat is geen beperking van ons werkgebied maar een eigenschap van de wijk, en het scheelt u een bezoek als u het vooraf weet in plaats van erachter komt als er iemand voor de deur staat.

De Aker en Nieuw Sloten zijn in de jaren negentig gebouwd: eengezinswoningen met een pannenkap, in particulier bezit, in seriematige rijen. Die daken zijn nu ongeveer dertig jaar oud en dat is een heel specifieke leeftijd. De pannen zelf zijn meestal nog goed, want betonpannen uit die periode gaan langer mee dan dertig jaar. De onderdelen die er niet zo lang over doen, zijn de dingen die met specie, kit of lood zijn afgewerkt: de nok, de gevelpannen aan de zijkant en de aansluitingen rond dakramen. Dat is precies het werk dat in deze wijken nu aan de beurt is, en zelden meer dan dat.

De nok is bij dit bouwjaar het duidelijkste voorbeeld. Nokvorsten zijn destijds vaak in de specie gezet, en specie krimpt, scheurt en laat na twintig tot dertig jaar los. U ziet het aan een barst langs de vorst, aan brokjes specie in de goot en soms aan een vorst die iets is gaan schuiven. Terugzetten in nieuwe specie is de oude oplossing en die begint opnieuw te scheuren; droog vastzetten met vorstklemmen op een geventileerd nokprofiel is de vorm die blijft zitten. Aan een rijtjeswoning is dat een klus van ongeveer een dag, en hij maakt een eind aan jaren van kleine reparaties.

Het tweede onderdeel is het dakraam. In deze wijken zit in vrijwel elke woning minstens één dakraam uit de bouwtijd, en na dertig jaar zijn de rubbers hard, is het beslag versleten en is de aansluiting eromheen aan vervanging toe. De klacht begint meestal met condens langs de rand of met een raam dat niet meer goed sluit. Vervangen van het raam en het opnieuw inwerken van de aansluiting horen bij elkaar: een nieuw raam in een oude aansluiting lekt precies zo hard als daarvoor, en dan is de conclusie dat het aan het nieuwe raam ligt terwijl dat nergens op slaat.

De derde reden waarom deze daken nu opengaan, is de zolder. In een eengezinswoning uit de jaren negentig is de zolder vaak nog bergruimte met een dunne isolatie die naar de maatstaven van nu weinig voorstelt. Wordt die zolder een slaapkamer of een werkkamer, dan moet het dak eerst dicht en warm zijn, en dan is dat het moment om isolatie, dakramen en de nok in één keer aan te pakken in plaats van drie keer een steiger te betalen. Het omgekeerde geldt ook: gaat het dak toch open, dan is bezuinigen op het isolatiepakket bijna nooit een verstandige besparing.

Twee dingen die in een seriematig gebouwde wijk meespelen. Ten eerste: uw dak is hetzelfde dak als dat van uw buren. Wat drie huizen verderop losliet, laat bij u binnen een paar jaar ook los, en dat maakt het aantrekkelijk om met een paar woningen tegelijk te laten werken: één steiger, één ronde, één keer overlast. Ten tweede: liggen er zonnepanelen op het dak of komen ze eraan, dan hoort de staat van het dak eronder eerst beoordeeld te worden. Panelen liggen er twintig jaar op; ze eraf en er weer op laten halen voor een dakklus die u zag aankomen, is de duurste volgorde die er is.